اصول مرتبط با استفاده از منابع انرژی هسته ای 1992

 | تاریخ ارسال: ۱۳۹۸/۷/۳ | 
The 1992 Principles Relevant to the Use of Nuclear Power Sources in Outer Space
 
اصول مرتبط با استفاده از منابع انرژی هسته‌ای در فضای ماورای جو 1992
 
The General Assembly,
Having considered the report of the Committee on the Peaceful Uses of Outer Space on the work of its thirty-fifth session and the text of the Principles Relevant to the Use of Nuclear Power Sources in Outer Space as approved by the Committee and annexed to its report,
Recognizing that for some missions in outer space nuclear power sources are particularly suited or even essential owing to their compactness, long life and other attributes,
Recognizing also that the use of nuclear power sources in outer space should focus on those applications which take advantage of the particular properties of nuclear power sources,
Recognizing further that the use of nuclear power sources in outer space should be based on a thorough safety assessment, including probabilistic risk analysis, with particular emphasis on reducing the risk of accidental exposure of the public to harmful radiation or radioactive material,
Recognizing the need, in this respect, for a set of principles containing goals and guidelines to ensure the safe use of nuclear power sources in outer space,
Affirming that this set of Principles applies to nuclear power sources in outer space devoted to the generation of electric power on board space objects for non-propulsive purposes, which have characteristics generally comparable to those of systems used and missions performed at the time of the adoption of the Principles,
Recognizing that this set of Principles will require future revision in view of emerging nuclear power applications and of evolving international recommendations on radiological protection,
Adopts the Principles Relevant to the Use of Nuclear Power Sources in Outer Space as set forth below.
مجمع عمومی،
با در نظر گرفتن گزارش کمیته استفاده­های صلح‌آمیز از فضای ماورای جو در خصوص دستور جلسه سی و پنجم خود و متن اصول مرتبط با استفاده از منابع انرژی هسته‌ای در فضای ماورای جو که مورد تأیید کمیته قرار گرفته است و پیوست گزارش آن شده است،
با درکآنکه برای برخی مأموریت ­ها در فضای ماورای جو، منابع انرژی هسته‌ای به دلیل کم‌حجم‌بودن، طول عمر زیاد و سایر خصوصیات به طور ویژه‌ای مناسب و یا حتی ضروری هستند،
همچنین بادرک آنکه استفاده از منابع انرژی هسته ای در فضای ماورای جو میبایست برآن دسته کاربردهایی متمرکز گردد که از ویژگی های خاص منابع انرژی هسته ای استفاده بهینه نماید،
به علاوه با درک آنکه استفاده از منابع انرژی هسته‌ای در فضای ماورای جو می­بایست بر اساس یک ارزیابی ایمنی کامل که شامل تجزیه و تحلیل خطر احتمالی با تأکید ویژه بر کاهش خطر در معرض قرار دادن عموم در برابر تشعشعات مضر یا مواد رادیواکتیوی به صورت تصادفی باشد،
با درک لزوم ایجاد یک مجموعه اصول در این حوزه، که شامل اهداف و رهنمودهایی باشد که استفاده ایمن از منابع انرژی هسته‌ای در فضای ماورای جو را تضمین نماید،
با تأیید آنکه این مجموعه اصول بر منابع انرژی هسته‌ای در فضای ماورای جو که برای تولید برق در درون شیء‌ فضایی به منظور اهداف غیرمحرکه تخصیص داده شده است، که دارای ویژگی­هایی هستند که عموماً قابل مقایسه با آن دسته سامانه هایی می­باشند که در زمان تصویب این اصول، مورد استفاده قرار می­گیرند و در مأموریت ­ها اجرا میشوند، اِعمال می­گردد،
با درک آنکه این مجموعه اصول، با توجه به کاربردهای نوظهور انرژی هسته‌ای و توصیه‌های در حال تکامل بین‌المللی در خصوص حفاظت رادیولوژیکی، مستلزم بازبینی خواهد بود،
اصول مرتبط با استفاده از منابع انرژی هسته‌ای در فضای ماورای جو، به ترتیبی که در زیر بیان شده است، تصویب می­نمایند.
 


Principle 1. Applicability of international law
Activities involving the use of nuclear power sources in outer space shall be carried out in accordance with international law, including in particular the Charter of the United Nations and the Treaty on Principles Governing the Activities of States in the Exploration and Use of Outer Space, including the Moon and Other Celestial Bodies.

 
اصل 1. اعمال حقوق بین‌الملل
فعالیت­ هایی که استفاده از منابع انرژی هسته‌ای در فضای ماورای جو را شامل می­شود، باید در تطابق با حقوق بین‌الملل، شامل منشور سازمان ملل متحد و معاهده اصول حاکم بر فعالیت­ های دولت­ها در کاوش و بهره‌برداری از فضای ماورای جو، شامل ماه و سایر اجرام آسمانی انجام پذیرد.
 

Principle 2. Use of terms
1. For the purpose of these Principles, the terms “launching State” and “State launching” mean the State which exercises jurisdiction and control over a space object with nuclear power sources on board at a given point in time relevant to the principle concerned.
2. For the purpose of principle 9, the definition of the term “launching State” as contained in that principle is applicable.
3. For the purposes of principle 3, the terms “foreseeable” and “all possible” describe a class of events or circumstances whose overall probability of occurrence is such that it is considered to encompass only credible possibilities for purposes of safety analysis. The term “general concept of defence-in-depth” when applied to nuclear power sources in outer space refers to the use of design features and mission operations in place of or in addition to active systems, to prevent or mitigate the consequences of system malfunctions. Redundant safety systems are not necessarily required for each individual component to achieve this purpose. Given the special requirements of space use and of varied missions, no particular set of systems or features can be specified as essential to achieve this objective. For the purposes of paragraph 2 (d) of principle 3, the term “made critical” does not include actions such as zero-power testing which are fundamental to ensuring system safety.

اصل 2. استفاده از عبارات
1. در راستای اهداف این اصول، عبارات "دولت پرتاب‌کننده" و "دولتی که پرتاب میکند" به معنی دولتی است که صلاحیت و کنترل خود را بر روی یک شیء فضایی که از منابع انرژی هسته‌ای بهره‌ می­برد، در یک زمان معین که مرتبط با اصل مربوطه است، اِعمال می­کند.
2. در راستای هدف اصل 9، تعریف عبارت دولت پرتاب‌کننده به صورتی که در آن اصل بیان شده است، قابل اِعمال است.
3. در راستای هدف اصل 3، عبارات "قابل پیش‌بینی" و "کاملا محتمل" یک گروه از وقایع یا شرایطی را توصیف می­نماید که احتمال کلی وقوع آنها به صورتی است که تنها دربرگیرنده آن دسته احتمالات موثقی باشد که با اهداف تحلیل ایمنی درنظرگرفته می­شوند. عبارت "مفهوم کلی دفاع در عمق" زمانی که بر منابع انرژی هسته‌ای در فضای ماورای جو اعمال می­گردد، بر استفاده از کارکردهای طراحی و عملیات مأموریتی به جای یا به اضافه سامانه­ های فعال، برای جلوگیری یا کاهش عواقب نقص ­های سامان­ها دلالت دارد. سامانه ­های امنیتی زائد ضرورتاً برای یکایک اجزا به منظور دستیابی به اهداف این اصل مورد نیاز نیست. با توجه به الزامات خاص در هر موردی از استفاده‌ از فضا و ماموریت­های مختلف، هیچ مجموعه خاصی از سامانه ­ها یا کارکردها نمی­تواند به عنوان یک ضرورت واحد برای دستیابی به اهداف تعیین گردد. در راستای نیل به اهداف بند 2 (د) اصل 3، عبارت "بحرانی شدن" شامل اقداماتی همچون آزمایش نیروی صفر که برای تضمین ایمنی سامانه، اقدامی بنیادین تلقی می­شود، نمی­گردد.
 

Principle 3. Guidelines and criteria for safe use
In order to minimize the quantity of radioactive material in space and the risks involved, the use of nuclear power sources in outer space shall be restricted to those space missions which cannot be operated by non-nuclear energy sources in a reasonable way.
1. General goals for radiation protection and nuclear safety
(a) States launching space objects with nuclear power sources on board shall endeavour to protect individuals, populations and the biosphere against radiological hazards. The design and use of space objects with nuclear power sources on board shall ensure, with a high degree of confidence that the hazards, in foreseeable operational or accidental circumstances, are kept below acceptable levels as defined in paragraphs 1 (b) and (c).
Such design and use shall also ensure with high reliability that radioactive material does not cause a significant contamination of outer space;
(b) During the normal operation of space objects with nuclear power sources on board, including re-entry from the sufficiently high orbit as defined in paragraph 2 (b), the appropriate radiation protection objective for the public recommended by the International Commission on Radiological Protection shall be observed. During such normal operation there shall be no significant radiation exposure;
(c) To limit exposure in accidents, the design and construction of the nuclear power source systems shall take into account relevant and generally accepted international radiological protection guidelines.
Except in cases of low-probability accidents with potentially serious radiological consequences, the design for the nuclear power source systems shall, with a high degree of confidence, restrict radiation exposure to a limited geographical region and to individuals to the principal limit of 1 mSv in a year. It is permissible to use a subsidiary dose limit of 5 mSv in a year for some years, provided that the average annual effective dose equivalent over a lifetime does not exceed the principal limit of 1 mSv in a year.
The probability of accidents with potentially serious radiological consequences referred to above shall be kept extremely small by virtue of the design of the system.
Future modifications of the guidelines referred to in this paragraph shall be applied as soon as practicable;
(d) Systems important for safety shall be designed, constructed and operated in accordance with the general concept of defence-in-depth. Pursuant to this concept, foreseeable safety-related failures or malfunctions must be capable of being corrected or counteracted by an action or a procedure, possibly automatic.
The reliability of systems important for safety shall be ensured, inter alia, by redundancy, physical separation, functional isolation and adequate independence of their components.
Other measures shall also be taken to raise the level of safety.
2. Nuclear reactors
(a) Nuclear reactors may be operated:
(i) On interplanetary missions;
(ii) In sufficiently high orbits as defined in paragraph 2 (b);
(iii) In low-Earth orbits if they are stored in sufficiently high orbits after the operational part of their mission.
(b) The sufficiently high orbit is one in which the orbital lifetime is long enough to allow for a sufficient decay of the fission products to approximately the activity of the actinides. The sufficiently high orbit must be such that the risks to existing and future outer space missions and of collision with other space objects are kept to a minimum. The necessity for the parts of a destroyed reactor also to attain the required decay time before re-entering the Earth’s atmosphere shall be considered in determining the sufficiently high orbit altitude;
(c) Nuclear reactors shall use only highly enriched uranium 235 as fuel. The design shall take into account the radioactive decay of the fission and activation products;
(d) Nuclear reactors shall not be made critical before they have reached their operating orbit or interplanetary trajectory;
(e) The design and construction of the nuclear reactor shall ensure that it cannot become critical before reaching the operating orbit during all possible events, including rocket explosion, re-entry, impact on ground or water, submersion in water or water intruding into the core;
(f) In order to reduce significantly the possibility of failures in satellites with nuclear reactors on board during operations in an orbit with a lifetime less than in the sufficiently high orbit (including operations for transfer into the sufficiently high orbit), there shall be a highly reliable operational system to ensure an effective and controlled disposal of the reactor.
3. Radioisotope generators
(a) Radioisotope generators may be used for interplanetary missions and other missions leaving the gravity field of the Earth. They may also be used in Earth orbit if, after conclusion of the operational part of their mission, they are stored in a high orbit. In any case ultimate disposal is necessary;
(b) Radioisotope generators shall be protected by a containment system that is designed and constructed to withstand the heat and aerodynamic forces of re-entry in the upper atmosphere under foreseeable orbital conditions, including highly elliptical or hyperbolic orbits where relevant. Upon impact, the containment system and the physical form of the isotope shall ensure that no radioactive material is scattered into the environment so that the impact area can be completely cleared of radioactivity by a recovery operation.

 
اصل 3. رهنمودها و معیارهایی برای استفاده ایمن
به منظور کاهش میزان مواد رادیواکتیوی در فضا و خطرات ناشی از آن، استفاده از منابع انرژی هسته‌ای در فضای ماورای جو باید محدود به آن دسته مأموریت­های فضایی باشد که نتوان با استفاده از منابع انرژی غیرهسته‌ای و از یک روش منطقی آنها را به انجام رساند.
  1. اهداف کلی برای محافظت در برابر تشعشعات و ایمنی هسته‌ای
(الف) دولتهایی که اشیاء فضایی را با استفاده از منابع انرژی هسته‌ای که در خود حمل میکنند، پرتاب مینمایند، باید برای محفاظت از اشخاص، جمعیت و زیست‌کره در مقابل خطرات رادیولوژیکی تلاش نمایند. طراحی و استفاده از اشیاء فضایی که منابع انرژی هسته‌ای را در خود حمل می­کنند، باید با بالاترین میزان اطمنیان، تضمین نمایند که خطرات در شرایط عملیاتی قابل پیش‌بینی یا تصادفی، در آن سطوح قابل قبولی که در بندهای (ب) و (ج) اصل 1 مشخص شده است، حفظ گردند.
این چنین طراحی و استفاده‌ای همچنین باید با بالاترین میزان قابل اطمینان، تضمین نماید که مواد رادیواکتیوی، موجب بروز آلودگی قابل‌توجه‌ای در فضای ماورای جو نمی­گردد؛
(ب) در جریان عملیات عادی اشیاء فضایی که منابع انرژی هسته‌ای را حمل می­نمایند، شامل ورود مجدد از مدار دارای ارتفاع بالا به اندازه کافی که در بند 2 (ب) مشخص شده است، هدف مقتضی محافظت از عموم در مقابل تشعشات که توسط کمیسیون بین‌المللی حفاظت رادیولوژیکی پیشنهاد شده است، باید رعایت گردد. در جریان چنین عملیات عادی، نباید هیچگونه تشعشع قابل توجه‌ای منتشر گردد؛
(ج) برای محدود ساختن انتشار تشعشات در سوانح، باید در طراحی و ایجاد منابع انرژی هسته‌ای، رهنمودهای مرتبط و عمومی پذیرفته‌شده بین‌المللی در خصوص محافظت رادیولوژیکی مد نظر قرار گیرد؛
به جز در موارد وقوع حوادث با احتمال کم با عواقب بالقوه جدی رادیولوژیکی، طراحی برای سامانه­های منابع انرژی هسته‌ای باید با بالاترین میزان اطمینان، انتشار تشعشعات را برای مناطق جغرافیایی به یک منطقه کوچک و برای افراد به میزان 1 mSv در سال محدود نماید. استفاده از دوز محدود 5 mSv در یک سال، برای برخی سالها مجاز است، به شرطی که میانگین معادل دوز مؤثر سالانه در طول عمر، از حد اصلی 1 mSv در یک سال تجاوز ننماید.
احتمال وقوع حوادث با عواقب بالقوه جدی رادیولوژیکی که در بالا مورد اشاره قرار گرفت، باید با توجه به نوع طراحی سامانه، بسیار اندک نگه داشته شود. اصلاحات بعدی رهنمودهای اشاره شده در این بند، باید به محض قابل اجرا بودن اعمال گردند.
(د) سامانه­های حیاتی ایمنی، باید در راستای مفهوم کلی دفاع در عمق، طراحی، ایجاد و عملیاتی گردند. مطابق با این مفهوم، خرابی­ها یا نواقص قابل پیش‌بینی مرتبط با ایمنی، می­بایست این قابلیت را دارا باشند که با یک اقدام یا یک رویه احتمالاً خودکار، اصلاح یا خنثی گردند.
قابل اطمینان بودن سامانه­های حیاتی ایمنی باید افزونگی، تفکیک فیزیکی، ایزولاسیون عملکردی و مستقل بودن متناسب اجزای آن را تضمین نماید.
اقدامات دیگری نیز باید برای افزایش سطح ایمنی به کار گرفته شود.
  1. راکتورهای هسته‌ای
(الف) راکتورهای هسته‌ای میتوانند عملیاتی گردند:
  1. در مأموریت های بین سیاره‌ای؛
  2. در مدارهای دارای ارتفاع بالا به اندازه کافی که در بند 2 (ب) تعریف شده‌اند؛
  3. در مدارهای نزدیک زمین، مشروط بر اینکه این راکتورها پس از بخش عملیاتی مأموریتشان در مدارهای دارای ارتفاع بالا به اندازه کافی حفظ گردند.
(ب) مدار دارای ارتفاع بالا به اندازه کافی، مداری است که در آن، طول عمر مداری به اندازه‌ای است که اجازه می­دهد تا نزدیک شدن به فعالیت آکتینیدها، فروپاشی محصولات شکافتی به اندازه کافی ادامه یابد. مدار دارای ارتفاع بالا به اندازه کافی می­بایست به شکلی باشد که خطرات متوجه مأموریت­های موجود و آینده و برخورد با سایر اشیاء فضایی در حداقل میزان خود باشد. قبلا از ورود مجدد به جو زمین، باید ضرورت دستیابی به مدت زمان مورد نیاز برای از بین بردن بخش­های راکتور منهدم‌شده، در تعیین ارتفاع مدار دارای ارتفاع بالا به اندازه کافی در نظر گرفته شود؛
(ج) راکتورهای هسته‌ای باید تنها از اورانیوم غنی‌شده 235 به عنوان سوخت استفاده نمایند. در طراحی آنها باید از بین بردن رادیواکتیوی شکافت و محصولات فعال­سازی در نظر گرفته شود؛
(د) راکتورهای هسته‌ای نباید قبل از رسیدن به مدار عملیاتی یا مسیر میان سیاره‌ای خود به حالت بحرانی برسند.
(ه) در طراحی و ساخت راکتور هسته‌ای، باید این نکته تضمین شود که آن رآکتور قبل از رسیدن به مدار عملیاتی در طول تمامی رخدادهای ممکن، شامل انفجار راکت، ورود مجدد، اصابت با زمین یا آب، غوطه‌ور شدن در آب یا نفوذ آب در هسته آن، به حالت بحرانی نمی­رسد.
(و) به منظور کاهش قابل توجه امکان وقوع شکست در ماهواره‌هایی که در طول عملیات در مدار با طول عمر کمتر از مدار دارای ارتفاع بالا به اندازه کافی (شامل عملیات برای انتقال به مدار دارای ارتفاع بالا به اندازه کافی) راکتور هسته‌ای با خود حمل می­کنند، باید یک سامانه عملیاتی قابل اطمینانی وجود داشته باشد که دفع مؤثر و کنترل‌شده راکتور را تضمین نماید.
3. مولدهای رادیوایزوتوپ
(الف) مولدهای رادیوایزوتوپ می­توانند برای مأموریت­های میان سیاره‌ای و سایر مأموریت­هایی که گرانش محدوده زمان را ترک می­نمایند، مورد استفاده قرار گیرند. آنها همچنین می­توانند در مدار زمین نیز مورد استفاده قرار گیرند، مشروط بر اینکه پس از پایان بخش عملیاتی مأموریت­شان، در مدار بالا ذخیره شوند. در هر صورت دفع نهایی ضروری می­باشد.
(ب) مولدهای رادیوایزوتوپ باید بوسیله یک سامانه مهار که برای مقاومت در برابر گرما و نیروهای آیرودینامیکی ورود مجدد به جو بالایی طراحی و ساخته شده است، تحت شرایط قابل پیش‌بینی مداری، شامل مدارهای بیضوی یا هایپربولیک در صورت اقتضا، محافظت شوند. بمحض برخورد، سامانه مهار و شکل فیزیکی ایزوتوپ باید تضمین نماید که هیچ­گونه ماده رادیواکتیوی در محیط پراکنده نگردد، به طوری که محدوده برخورد بتواند به طور کامل بوسیله عملیات بازیابی از مواد رادیواکتیوی پاکسازی شود.


 
Principle 4. Safety assessment
1. A launching State as defined in principle 2, paragraph 1, at the time of launch shall, prior to the launch, through cooperative arrangements, where relevant, with those which have designed, constructed or manufactured the nuclear power sources, or will operate the space object, or from whose territory or facility such an object will be launched, ensure that a thorough and comprehensive safety assessment is conducted. This assessment shall cover as well all relevant phases of the mission and shall deal with all systems involved, including the means of launching, the space platform, the nuclear power source and its equipment and the means of control and communication between ground and space.
2. This assessment shall respect the guidelines and criteria for safe use contained in principle 3.
3. Pursuant to article XI of the Treaty on Principles Governing the Activities of States in the Exploration and Use of Outer Space, including the Moon and Other Celestial Bodies, the results of this safety assessment, together with, to the extent feasible, an indication of the approximate intended time-frame of the launch, shall be made publicly available prior to each launch, and the Secretary-General of the United Nations shall be informed on how States may obtain such results of the safety assessment as soon as possible prior to each launch.

اصل 4. ارزیابی ایمنی
1
. یک دولت پرتاب‌کننده در هنگام پرتاب، باید آنچنانکه در بند 1 اصل 2 بیان شده است، قبل از پرتاب، از طریق توافقات همکارانه، در صورت اقتضا، با آنهایی که منابع انرژی هسته‌ای را طراحی، ساخته یا تولید کرده‌اند، یا شیء فضایی را راهبری مینمایند، یا از قلمرو یا تأسیسات آنها شیء فضایی پرتاب می­گردد، تضمین نمایند که یک ارزیابی کامل و جامع ایمنی اعمال می­شود. همچنین این چنین ارزیابی‌ باید همه مراحل مرتبط با مأموریت را پوشش دهد و باید همه سامانه­های درگیر را دربرگیرد که شامل ابزارهای پرتاب، پلتفرم فضایی، منابع انرژی هسته‌ای و تجهیزات مربوط به آن و ابزارهای کنترل و ارتباط میان زمین و فضا میگردد.
2
. این ارزیابی باید رهنمودها و معیارهای مربوط به استفاده ایمن که در بند 3 بیان شده است را رعایت نماید.
3
. بر اساس ماده 11 معاهده اصول حاکم بر فعالیت­های دولت­ها در کاوش و بهره‌برداری از فضای ماورای جو، شامل ماه و سایر اجرام آسمانی، تا حد امکان، نتایج این ارزیابی ایمنی به همراه اشاره‌ای به چارچوب تخمینی زمان تعیین‌شده برای پرتاب، باید قبل از هر پرتابی به صورت عمومی در دسترس همگان قرار گیرد و دبیر کل سازمان ملل متحد باید در خصوص آنکه چگونه دولت­ها می­توانند به چنین اطلاعاتی در مورد ارزیابی ایمنی دست یابند، بلافاصله قبل از هر پرتابی مطلع گردد.


Principle 5. Notification of re-entry
1. Any State launching a space object with nuclear power sources on board shall in a timely fashion inform States concerned in the event this space object is malfunctioning with a risk of re-entry of radioactive materials to the Earth. The information shall be in accordance with the following format:
(a) System parameters:
(i) Name of launching State or States, including the address of the authority which may be contacted for additional information or assistance in case of accident;
(ii) International designation;
(iii) Date and territory or location of launch;
(iv) Information required for best prediction of orbit lifetime, trajectory and impact region;
(v) General function of spacecraft;
(b) Information on the radiological risk of nuclear power source(s):
(i) Type of nuclear power source: radioisotopic/reactor;
(ii) The probable physical form, amount and general radiological characteristics of the fuel and contaminated and/or activated components likely to reach the ground. The term “fuel” refers to the nuclear material used as the source of heat or power.
This information shall also be transmitted to the Secretary-General of the United Nations.
2. The information, in accordance with the format above, shall be provided by the launching State as soon as the malfunction has become known. It shall be updated as frequently as practicable and the frequency of dissemination of the updated information shall increase as the anticipated time of re-entry into the dense layers of the Earth’s atmosphere approaches so that the international community will be informed of the situation and will have sufficient time to plan for any national response activities deemed necessary.
3. The updated information shall also be transmitted to the Secretary-General of the United Nations with the same frequency.
اصل 5. اطلاع‌رسانی ورود مجدد
  1. هر دولتی که یک شیء فضایی را که  منابع انرژی هسته‌ای را با خود دارد،‌ پرتاب می­کند، در صورتی که این شیء فضایی دچار خرابی شود و خطر ورود مواد رادیواکتیوی به زمین بوجود آید، باید به موقع دولت­های مقتضی را مطلع نماید. این اطلاعات باید مطابق با قالب زیر باشد:
(الف) شاخصه‌های سامانه:
(1) نام دولت یا دول پرتاب‌کننده، شامل آدرس مرجعی که در صورت بروز سانحه، برای اطلاعات بیشتر یا کمک بتوان با آنها تماس حاصل کرد؛
(2) شناسه بین‌المللی؛
(3) تاریخ و قلمرو یا مکان پرتاب؛
(4) اطلاعات لازم برای تخمین بهتر عمر مداری، مسیر و محدوده برخورد؛
(5) کارکرد عمومی فضاپیما؛
(ب) اطلاعات در مورد خطر رادیولوژیکی منبع / منابع انرژی هسته‌ای:
(1) نوع منبع انرژی هسته‌ای: رادیوایزوتوپی / راکتور؛
(2) شکل فیزیکی احتمالی، میزان و شاخصه‌های رادیولوژیکی کلی سوخت و اجزای آلوده و / یا فعال که این احتمال وجود دارد که به زمین برسند.
          این اطلاعات همچنین باید به دبیر کل سازمان ملل متحد نیز مخابره گردد.
  1. اطلاعات مطابق با قالب بالا، باید به محض آنکه نقص آشکار می­گردد، توسط دولت پرتاب‌کننده ارائه گردد. این اطلاعات باید در صورت قابلیت اجرا، به طور متناوب بروزرسانی گردد و تناوب انتشار اطلاعات بروزرسانی‌شده باید در هنگامی که زمان مورد انتظار برای ورود مجدد به لایه‌های متراکم جو زمین نزدیک می­شود، افزایش یابد، به طوری که جامعه بین‌المللی از وضعیت مطلع گردند و زمان کافی را داشته باشند که برای هرگونه فعالیت واکنشی در سطح ملی که ضروری تلقی می­نمایند، برنامه‌ریزی کنند.
  2. همچنین اطلاعات بروزرسانی‌شده باید با همان تناوب به دبیر کل سازمان ملل متحد مخابره گردد.
 

Principle 6. Consultations
States providing information in accordance with principle 5 shall, as far as reasonably practicable, respond promptly to requests for further information or consultations sought by other States.
اصل 6. مشورت­ ها
دولت­هایی که بر اساس اصل 5 اطلاعات را ارائه می­نمایند، باید تا جایی که قابل اجرا باشد، سریعاً به درخواست­ها از طرف سایر دول برای اطلاعات بیشتر یا مشاوره پاسخ دهند.
 


Principle 7. Assistance to States
1. Upon the notification of an expected re-entry into the Earth’s atmosphere of a space object containing a nuclear power source on board and its components, all States possessing space monitoring and tracking facilities, in the spirit of international cooperation, shall communicate the relevant information that they may have available on the malfunctioning space object with a nuclear power source on board to the Secretary-General of the United Nations and the State concerned as promptly as possible to allow States that might be affected to assess the situation and take any precautionary measures deemed necessary.
2. After re-entry into the Earth’s atmosphere of a space object containing a nuclear power source on board and its components:
(a) The launching State shall promptly offer and, if requested by the affected State, provide promptly the necessary assistance to eliminate actual and possible harmful effects, including assistance to identify the location of the area of impact of the nuclear power source on the Earth’s surface, to detect the re-entered material and to carry out retrieval or clean-up operations;
(b) All States, other than the launching State, with relevant technical capabilities and international organizations with such technical capabilities shall, to the extent possible, provide necessary assistance upon request by an affected State.
In providing the assistance in accordance with subparagraphs (a) and (b) above, the special needs of developing countries shall be taken into account.
اصل 7. کمک به کشورها
  1. به محض اطلاع از ورود غیر منتظره یک شیء فضایی به درون جو زمین که  منابع انرژی هسته‌ای را با خود و در اجزای خود دارد، همه دولی که امکانات نظارتی و رهگیری فضایی را دارا هستند، باید با روحیه همکاری بین‌المللی، اطلاعات مرتبطی را که ممکن است در خصوص نقص شیء فضایی که منابع انرژی هسته‌ای را با خود دارد، به دبیر کل سازمان ملل متحد و دولت­های مقتضی در اسرع وقت مخابره نمایند تا به دولت­هایی که این امکان وجود دارد که آسیب ببینند، این فرصت داده شود تا وضعیت را ارزیابی نمایند و هرگونه اقدام پیشگیرانه‌ای را که ضروری می­دانند، در دستور کار قرار دهند.
  2. پس از ورود یک شیء فضایی به درون جو زمین که  منابع انرژی هسته‌ای را با خود و در اجزای خود دارد:
(الف) دولت پرتاب‌کننده باید سریعاً کمک­های لازم را برای کاهش اثرات واقعی و احتمالی زیان‌آور پیشنهاد دهد و در صورت درخواست دولت آسیب‌دیده، آن کمک­ها را به سرعت ارائه نماید که از آن جمله میتوان به کمک برای شناسایی محدوده برخورد منابع انرژی هسته‌ای بر سطح زمین، شناسایی مواد واردشده به زمین و انجام عملیات بازیابی و پاکسازی اشاره نمود؛
(ب) همه دولت­ها به غیر از دولت پرتاب‌کننده که دارای توانایی­های فنی مرتبط می­باشند و همچنین سازمانهای بین‌المللی که از چنین تواناییهای فنی برخوردار هستند، باید در حد امکان، کمک­های لازم را بر اساس درخواست دولت آسیب‌دیده ارائه نمایند.
در ارائه کمک بر اساس بندهای فرعی (الف) و (ب) بالا، باید وضعیت خاص کشورهای در حال توسعه مدنظر قرار گیرد.
 


Principle 8. Responsibility
In accordance with article VI of the Treaty on Principles Governing the Activities of States in the Exploration and Use of Outer Space, including the Moon andOther Celestial Bodies, States shall bear international responsibility for national activities involving the use of nuclear power sources in outer space, whether such activities are carried on by governmental agencies or by non-governmental entities, and for assuring that such national activities are carried out in conformity with that Treaty and the recommendations contained in these Principles. When activities in outer space involving the use of nuclear power sources are carried on by an international organization, responsibility for compliance with the aforesaid Treaty and the recommendations contained in these Principles shall be borne both by the international organization and by the States participating in it.
اصل 8. مسئولیت (Responsibility)
در راستای ماده 6 معاهده اصول حاکم بر فعالیت­های دولت­ها در کاوش و بهره‌برداری از فضای ماورای جو، شامل ماه و سایر اجرام آسمانی، دولت­ها باید برای اعمال ملی خود که استفاده از منابع انرژی هسته‌ای در فضای ماورای جو را هم شامل می­گردد، دارای مسئولیت بین‌المللی باشند، صرف نظر از اینکه این قبیل فعالیت­ها توسط نهادهای حکومتی یا غیرحکومتی به انجام برسند، و همچنین این مسئله را تضمین نمایند که فعالیت­های ملی در تطابق با آن معاهده و پیشنهادهای طرح شده در این مجموعه اصول به انجام می­رسند. هنگامی­که فعالیت­ها در فضای ماورای جو شامل استفاده از منابع انرژی هسته‌ای توسط یک سازمان بین‌المللی به انجام میرسند، مسئولیت مراعات معاهده ذکر شده در بالا و پیشنهادات طرح شده در این اصول باید به طور همزمان به عهده سازمان بین‌المللی و دول مشارکت‌کننده در آن باشد.  


 
Principle 9. Liability and compensation
1. In accordance with article VII of the Treaty on Principles Governing the Activities of States in the Exploration and Use of Outer Space, including the Moon and Other Celestial Bodies, and the provisions of the Convention on International Liability for Damage Caused by Space Objects, each State which launches or procures the launching of a space object and each State from whose territory or facility a space object is launched shall be internationally liable for damage caused by such space objects or their component parts. This fully applies to the case of such a space object carrying a nuclear power source on board. Whenever two or more States jointly launch such a space object, they shall be jointly and severally liable for any damage caused, in accordance with article V of the above-mentioned Convention.
2. The compensation that such States shall be liable to pay under the aforesaid Convention for damage shall be determined in accordance with international law and the principles of justice and equity, in order to provide such reparation in respect of the damage as will restore the person, natural or juridical, State or international organization on whose behalf a claim is presented to the condition which would have existed if the damage had not occurred.
3. For the purposes of this principle, compensation shall include reimbursement of the duly substantiated expenses for search, recovery and clean-up operations, including expenses for assistance received from third parties.
اصل 9. مسئولیت (Liability) و غرامت
  1. در راستای ماده 7 معاهده اصول حاکم بر فعالیت­های دولتها در کاوش و بهره‌برداری از فضای ماورای جو، شامل ماه و سایر اجرام آسمانی و مقررات کنوانسیون مسئولیت بین‌المللی در مورد خسارت ناشی از اشیاء فضایی، هر دولتی که یک شیء فضایی را پرتاب یا مسبب پرتاب آن می­گردد و هر دولتی که از قلمرو یا تأسیسات آن، یک شیء فضایی پرتاب میشود، باید به صورت بین‌المللی برای خسارت ناشی از چنین شیء فضایی یا اجزای آن دارای مسئولیت باشد. این مسئولیت به صورت کامل به مواردی همچون یک شیء فضایی که منابع انرژی هسته‌ای را با خود دارد، اعمال می­گردد. هرگاه که دو یا چند دولت به صورت مشترک چنین شیء فضایی را پرتاب نمایند، آنها باید بر اساس ماده 7 کنوانسیون ذکر شده در بالا، برای هر خسارتی که مسبب آن بوده‌اند، به صورت مشترک و جداگانه مسئول قلمداد شوند.
  2. غرامتی که چنین دولت­هایی برای خسارت وارده، باید برای پرداخت آن بر اساس کنوانسیون ذکر شده در بالا مسئول باشند، باید بر اساس حقوق بین‌الملل و اصول عدالت و انصاف تعیین گردد، تا خسارت وارده را جبران نماید و همچنین وضعیت شخص خسارت‌دیده اعم از حقیقی یا حقوقی که یک دولت یا سازمان بین‌المللی از طرف آن ادعا را مطرح نموده است، به وضعیتی بازگردد که قبل از وقوع چنین خسارتی وجود داشت.
  3. در راستای اهداف این اصل، غرامت باید شامل بازپرداخت هزینه‌های انجام‌شده برای عملیات جستجو، بازیابی و پاکسازی گردد و همچنین مخارجی که برای دریافت کمک از طرف اعضای ثالث به بار می‌آید. 
 

Principle 10. Settlement of disputes
Any dispute resulting from the application of these Principles shall be resolved through negotiations or other established procedures for the peaceful settlement of disputes, in accordance with the Charter of the United Nations.
اصل 10. حل و فصل منازعات
هر منازعه‌ای که از به کارگیری این اصول منبعث گردد، باید از طریق مذاکرات یا سایر رویه‌های ایجادشده برای حل و فصل منازعات، در راستای منشور سازمان ملل متحد حل و فصل گردد.
 


Principle 11. Review and revision
These Principles shall be reopened for revision by the Committee on the Peaceful Uses of Outer Space no later than two years after their adoption.

 
اصل 11. بررسی و بازنگری
این اصول باید برای بازنگری توسط کمیته استفاده­های صلح‌آمیز از فضای ماورای جو مورد بحث قرار گیرد و زمان این بازنگری نباید بیش از دو سال از زمان تصویب آن باشد.



CAPTCHA
دفعات مشاهده: 263 بار   |   دفعات چاپ: 9 بار   |   دفعات ارسال به دیگران: 0 بار   |   0 نظر